Lumaktaw sa pangunahing content

tungkol sa mga dahilan kung bakit mamimiss mo ako

Mamimiss mo rin ako, kapag napapadaan ka sa harap ng walang-lamang kuwarto. Kapag napapasilip ka rito, maaalala mo rin noong hindi pa ito nakakandado, nang hindi iilang umaga at tanghali at hapon ang inubos mo sa loob para mangulit, maki-aircon, at maki-meryenda, o basta makipag-usap tungkol sa kung anu-ano.


Mamimiss mo rin ako kapag walang pumayag na sumama sa iyo sa mga lakad mo. Kapag tinanong ka nila kung bakit ka pa nagpapasama o kung bakit sila, lalo mo siguro akong maaalala, dahil linya ko rin yan habang bantulot akong sumusunod, napipilit mo pa ring sumama kahit ayaw ko.

Mamimiss mo rin siguro ang mga sine, ang mga Avatar at Avengers nung hindi mo ako makausap dahil nakakunot ang noo ko sa pagsubaybay. O ang mga love songs ko sa videoke. O ang mga dinner sa Bon Chon o Flaming Wings. O kahit ang magdamagang tambay sa Treats at Ministop.

Mamimiss mo ako kapag parang wala kang kakampi. Mamimiss mo ako kapag unan mo na lang ang naiiyakan mo. Mamimiss mo ako kapag sa panalangin ka na lang nakapagsusumbong. Mamimiss mo ako kapag ang sekretong pagkatao mo ay, well, sekreto na talaga, dahil ikaw na lang talaga ang nakakaalam.

Hindi na ako kasama.

Pero dahil nakasanayan mo nang pumusta lagi sa kabaligtaran ng sinasabi ko, sigurado akong "Asa!" o "Wanna bet?" lang ang itutugon mo rito. Ako lang ba ang may magandang room? Ako lang ba ang kaladkarin? Ako lang ba ang talagang nakikinig?

Sino bang niloloko ko, di ba? ●

Mga Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

tungkol sa paglubog ng araw at sa pagpapahalaga sa iba

Ang bawat paglubog ng araw ay naiiba sa iba pa. Siguro, hindi pa naman nagkakaroon ng dalawang sunset na parehong-pareho. Pero ang bawat paglubog ng araw, makatitiyak tayo, ay ubod ng ganda. Gaya ng isang blangkong telang asul na sinabuyan ng iba’t-ibang mga kombinasyon ng pula, dalandan, at dilaw, ang huling mga bakas ng liwanag ng araw ay isang bagay na pwede nating kamanghaan at pagnilay-nilayan, isang obra na nakapaskil sa isang malawak na gallery ng himpapawid.  Pero ang paglubog ng araw ay laging dumarating. Bawat gabi, hindi ito pumapalya. Nag-iiba-iba ang oras kung kailan ito nangyayari, pero sigurado kang darating at darating ito. Dahil sa pagiging maaasahan ng paglubog ng araw, kung minsan ay hindi na ito masyadong nagiging mahalaga sa atin; hindi na natin napapansin ang dulot nitong ganda.  Gaya rin ng isang masarap na ulam na hindi naman nagbabago ang timpla pero nakakasawa rin kapag palaging inihahain. O ng isang awiting napakaganda sana, pero pinat...

tungkol sa romantikong pag-ibig

Ang romantikong pag-ibig ang isa sa pinakamahirap unawaing damdamin ng tao.

tungkol sa tagsibol

Nasa rehiyong tropikal ang Pilipinas; sabihin pa, wala ito ng apat na temperate seasons na nararanasan ng mga rehiyong mas malapit sa mga polo. Nagtataka tuloy ako kung bakit kumpleto ang mga salitang Filipino para sa apat na panahong ito: taglamig, tagsibol, tag-araw, at taglagas. Produkto kaya ito ng maagang interaksiyon natin sa mga Europeo? Marahil; pero ang mas nakapagtataka pa rito, aktuwal na lumikha tayo ng mga katumbas na salita, at hindi na lang humiram mula sa Kastila o Ingles (hindi ba't tunog Pinoy na rin naman ang "primavera" ("spring") at "verano" ("summer"), at madali rin namang hiramin ang "winter" o "fall"?). Para lalo pang ilarawan ang punto: may espisipikong salita tayo para sa apat na ito, pero para sa salitang Ingles na "season" mismo, wala tayong espisipikong salitang maitumbas; ang pinakamalapit nang salin ay ang panglahatang "panahon" na ginagamit din natin para sa maraming ...