Lumaktaw sa pangunahing content

tungkol sa mga kainan, kulitan at laitan sa Mang Jimmy's

ang 242 exam ang pinakakinatatakutan ng lahat. sa paghahanda para dito ay daig mo pa ang sasabak sa giyera. handang-handa man, inaasahan pa rin ng karamihan ang isang "madugong" katapusan. dito nabuo ang ideya ng Mang Jimmy's dinner.

apat kami, pero hindi kami marami.

sapat na ang apat para libutin ang kalawakan at maglakbay sa panahunan. eksakto na itong bilang upang tulayin ang malalawak na bangin ng mga kwentong malayuan. sa katunayan, kung may kulang sa amin noong gabing iyon ay baka mawala na ang balanse.

apat lang kami, at hindi kami kaunti.

nariyan ang maton, ang machong handang magtanggol - na nagkataong isang babae. nariyan ang malulupit na payo at mga pahaging na tanong ng ermitanyo. nariyan ang inosenteng anghel na tinutubuan na ng sungay. at ang cool na napapagkamalang bading pero pinaiiyak ng babae. akalain mong ipaghalo sa isang kawa ang grupong ito, na bagamat apat lamang ay bumubuo ng isang CSCO (complete set of commuting operators; oops, bakit may nasingit na 242 dito?). daig pa nito ang buong mundo sa bisa kung tutuusin. kung sabagay, aanhin mo ang pagkarami-raming kakilala kung ang talagang kailangan mo naman ay tatlo lamang na kaibigan?

at doon, sa ilalim ng tumutulong bubong ng Mang Jimmy's ay kinain na namin ang lahat ng masarap na tapa at pusit. kinulit na namin ang isa't isa tungkol sa lahat ng intriga. at nilait na namin ang mga "diyos" ng buong sansinukob.

sa gitna ng nakabibinging ingay at matuling lakad ng mundo, masarap isipin na may mga handang makinig at sumabay.
Mga etiketa:

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

tungkol sa tagsibol

Nasa rehiyong tropikal ang Pilipinas; sabihin pa, wala ito ng apat na temperate seasons na nararanasan ng mga rehiyong mas malapit sa mga polo. Nagtataka tuloy ako kung bakit kumpleto ang mga salitang Filipino para sa apat na panahong ito: taglamig, tagsibol, tag-araw, at taglagas. Produkto kaya ito ng maagang interaksiyon natin sa mga Europeo? Marahil; pero ang mas nakapagtataka pa rito, aktuwal na lumikha tayo ng mga katumbas na salita, at hindi na lang humiram mula sa Kastila o Ingles (hindi ba't tunog Pinoy na rin naman ang "primavera" ("spring") at "verano" ("summer"), at madali rin namang hiramin ang "winter" o "fall"?). Para lalo pang ilarawan ang punto: may espisipikong salita tayo para sa apat na ito, pero para sa salitang Ingles na "season" mismo, wala tayong espisipikong salitang maitumbas; ang pinakamalapit nang salin ay ang panglahatang "panahon" na ginagamit din natin para sa maraming ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa mga kuwentong itinuturo sa iyo ng pagmamahal sa taong hindi ka/mo mahal

pumili ka ng isang random faculty member sa NIP ngayon at tanungin mo tungkol sa lovelife. siguro 90% of the time makakarinig ka ng kuwentong "unrequited love". yung iba nga, kapuwa faculty member pa ang sangkot sa istorya! at marami ang hindi pa tapos - kasalukuyang nasa ganitong estado. kasama ako sa 90%. kapuwa faculty member din ang sangkot (alam na niya kung sino siya). pero i'm proud to say na sa kaso ko ay tapos na ang (malungkot na) kabanatang iyon ng aking buhay, at kapuwa na kaming maligaya sa aming kani-kaniyang pag-ibig. dahil sa huling nabanggit, sa palagay ko ay may karapatan at kakayahan na ako na magpayo sa mga taong nasa ganitong kalagayan. sa katunayan, napayuhan ko na ang isang tao (kilala na rin niya kung sino siya). ito ang ilan sa mga puntong gusto kong ilahad may kinalaman sa pagmamahal sa isang taong hindi ka mahal: ang sabi nga sa Bible, ang puso ay mandaraya. marami sa atin, kapag na-inlab, ang nag-iisip na "Siya na!" at binubuod ...
11 komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa paglalakad-lakad kapag hapon

Marami akong teaching load  ngayon, pero dahil sa hybrid   na setup  ng unibersidad, nagkaroon ako ng mga pagkakataon para manatili lang sa bahay ng ilang araw bawat linggo. Lalo pa ngayon at nagsisimula pa lang ang mga klase.  Sa nakaraang dalawang linggo, ginugugol ko ang Lunes at Martes na nakaupo sa harap ng computer  para magdaos ng klase, sunud-sunod pasimula ng alas-siyete ng umaga. Ang tig-isa't-kalahating oras na mga klase ay may pagitan lang na labinlimang minuto, sapat lang para sa toilet breaks  at maikling pagkain. Matapos ang lahat ng mga sesyon, gugugol pa ako ng panahon para mai- upload  ang mga video  at iba pang materyal para sa mga klaseng iyon. Matatapos ako nang mga alas-kuwatro ng hapon.  Kapag bumaba na ako mula sa opisina, naghihintay na ang mag-ina ko; sila rin ay nag-klase (ang anak namin ay homeschooled  ng kaniyang ina). Pagbukas ng pinto, bubungad sa amin ang gintong araw ng hapon, tamang-tama lang bago ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »