Lumaktaw sa pangunahing content

tungkol sa pagpapagawa ng bahay


darating at darating ang panahon sa buhay ng isang tao kung kailan gugustuhin niyang magkabahay.

maaga-aga lang sigurong dumating ang panahong iyon sa akin. kung ang ibang mga kabataang propesyonal na kaedad ko ay nag-iipon para sa kotse, magagarang damit at iba pang pag-aari, ipinasiya kong gamitin ang naipon kong salapi para kumuha ng pag-aari sa San Mateo, malapit sa bahay ng kapatid ko.



hindi, hindi malaki ang naipon ko. isa akong empleyado ng gobyerno, at alam naman natin na dito sa Pilipinas, ang pagiging empleyado ng gobyerno ay isang pampublikong paglilingkod na kadalasan na'y hindi gaanong napapasalamatan sa salita at sa pera. kinailangang humiram, makiusap, magpatulong upang masimulan ang konstruksiyon, at nagpapasalamat ako sa pagkanaririto ng magulang, kamag-anak at kaibigan para tumulong. kung sabagay, nakakaengganyo naman talaga ang tumulong sa isang mahusay na layunin; nakahahawa ang apoy sa mata ng isang taong nagpupursigi.

sulit ang pagsisikap habang unti-unting nagkakaporma ang istraktura. para bang unti-unting nabubuhay ang isang panaginip.





pinili namin ni Steph ang dalawang simpleng bahay, magkatabi, may sapat na bakuran sa harapan, hindi direktang nasisinagan ng araw, malapit sa gate. lahat naman siguro ay nakakatulad namin ng pagdating sa mga bagay na ito.

kakatwa pa, bagamat hindi sinasadya, ang lokasyon ng magkatabing bahay na iyon ay tanaw mula sa ikaapat na palapag ng NIP, sa lugar pa man din mismo ng aking laboratoryo, ang Instru. para tuloy itong isang paalala na magsumikap akong lalo sa trabaho.

ganun naman talaga. mas sumasarap ang anumang gawain kapag may pinag-aalayan na. kapag nakikita na kung para saan ito napupunta. gaano man kahirap ang labanan sa maghapon, isang sulyap lang mula sa bintana ay tanaw ko na ang aking tropeo.




ang bahay ay isa lamang istraktura, sabi nga nila. isang salawikaing Pilipino ang nagsasabi: mabuti pa ang bahay kubo na ang nakatira'y tao, kaysa bahay na bato na ang nakatira'y kuwago. oo, mas mahalaga ang mamamahay kaysa bahay. oo, mas mahalaga ang tahanan kaysa tirahan.

pero kung parehong mayroon -- ng tahanan at tirahan -- wala na sigurong mahihiling pa ang isa.

oo, wala na akong mahihiling pa.
Mga etiketa:

Mga Komento

  1. edd altaresAbril 12, 2011 nang 2:05 PM

    mabuhay ka aking kamag-aral. maganda ang iyong prinsipyo. naalala kita kung isang linggo nung iniisip ko kung anu nga ulit ang tawag sa mga salitang hindi nagagamit sa unahan ng pangingusap tulad ng din,rin,sana,man,naman

    TumugonBurahin
  2. Rene BatacAbril 12, 2011 nang 10:30 PM

    salamat! :) kung tama ang pagkaka-alala ko, pang-abay yata iyon. hehehe.

    TumugonBurahin

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

tungkol sa tagsibol

Nasa rehiyong tropikal ang Pilipinas; sabihin pa, wala ito ng apat na temperate seasons na nararanasan ng mga rehiyong mas malapit sa mga polo. Nagtataka tuloy ako kung bakit kumpleto ang mga salitang Filipino para sa apat na panahong ito: taglamig, tagsibol, tag-araw, at taglagas. Produkto kaya ito ng maagang interaksiyon natin sa mga Europeo? Marahil; pero ang mas nakapagtataka pa rito, aktuwal na lumikha tayo ng mga katumbas na salita, at hindi na lang humiram mula sa Kastila o Ingles (hindi ba't tunog Pinoy na rin naman ang "primavera" ("spring") at "verano" ("summer"), at madali rin namang hiramin ang "winter" o "fall"?). Para lalo pang ilarawan ang punto: may espisipikong salita tayo para sa apat na ito, pero para sa salitang Ingles na "season" mismo, wala tayong espisipikong salitang maitumbas; ang pinakamalapit nang salin ay ang panglahatang "panahon" na ginagamit din natin para sa maraming ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa mga kuwentong itinuturo sa iyo ng pagmamahal sa taong hindi ka/mo mahal

pumili ka ng isang random faculty member sa NIP ngayon at tanungin mo tungkol sa lovelife. siguro 90% of the time makakarinig ka ng kuwentong "unrequited love". yung iba nga, kapuwa faculty member pa ang sangkot sa istorya! at marami ang hindi pa tapos - kasalukuyang nasa ganitong estado. kasama ako sa 90%. kapuwa faculty member din ang sangkot (alam na niya kung sino siya). pero i'm proud to say na sa kaso ko ay tapos na ang (malungkot na) kabanatang iyon ng aking buhay, at kapuwa na kaming maligaya sa aming kani-kaniyang pag-ibig. dahil sa huling nabanggit, sa palagay ko ay may karapatan at kakayahan na ako na magpayo sa mga taong nasa ganitong kalagayan. sa katunayan, napayuhan ko na ang isang tao (kilala na rin niya kung sino siya). ito ang ilan sa mga puntong gusto kong ilahad may kinalaman sa pagmamahal sa isang taong hindi ka mahal: ang sabi nga sa Bible, ang puso ay mandaraya. marami sa atin, kapag na-inlab, ang nag-iisip na "Siya na!" at binubuod ...
11 komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa paglalakad-lakad kapag hapon

Marami akong teaching load  ngayon, pero dahil sa hybrid   na setup  ng unibersidad, nagkaroon ako ng mga pagkakataon para manatili lang sa bahay ng ilang araw bawat linggo. Lalo pa ngayon at nagsisimula pa lang ang mga klase.  Sa nakaraang dalawang linggo, ginugugol ko ang Lunes at Martes na nakaupo sa harap ng computer  para magdaos ng klase, sunud-sunod pasimula ng alas-siyete ng umaga. Ang tig-isa't-kalahating oras na mga klase ay may pagitan lang na labinlimang minuto, sapat lang para sa toilet breaks  at maikling pagkain. Matapos ang lahat ng mga sesyon, gugugol pa ako ng panahon para mai- upload  ang mga video  at iba pang materyal para sa mga klaseng iyon. Matatapos ako nang mga alas-kuwatro ng hapon.  Kapag bumaba na ako mula sa opisina, naghihintay na ang mag-ina ko; sila rin ay nag-klase (ang anak namin ay homeschooled  ng kaniyang ina). Pagbukas ng pinto, bubungad sa amin ang gintong araw ng hapon, tamang-tama lang bago ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »