tungkol sa kung saan saan

Sa Kalakhang Maynila, ang paglago ng kalunsuran, sa pangkalahatan, ay naging katumbas na ng pagkaunti naman ng mga puno at berdeng espasyo. Ortigas Center. Kuha ni Ramir Borja. Larawan mula sa Wikipedia .

Mamimiss mo rin ako, kapag napapadaan ka sa harap ng walang-lamang kuwarto. Kapag napapasilip ka rito, maaalala mo rin noong hindi pa ito nakakandado, nang hindi iilang umaga at tanghali at hapon ang inubos mo sa loob para mangulit, maki-aircon, at maki-meryenda, o basta makipag-usap tungkol sa kung anu-ano.

Naantig ako sa mga balita nitong nakaraan. Ang isa ay ang ulat tungkol sa isang batang Pilipino na nagwagi ng isang prestihiyosong parangal dahil sa adbokasiya niya sa pagtuturo sa mga batang lansangan. Labintatlong taong gulang pa lang ang batang ito, at siya mismo ang naging biktima ng mga bagay na pinipilit niya ngayong labanan. Kung tutuusin, mas madali sana na sumuko; kung tutuusin, wala siya sa kalagayan, at yaong mga nasa kalagayan ay waring hindi naman interesado na gawin iyon. Pero kabaligtaran ang ginawa niya; mas naging mapuwersa pa ang kaniyang mensahe dahil siya mismo ang nagsabuhay niyaon. Ang isa naman ay tungkol sa isang pangkaraniwang tao na nagtayo ng isang di-pangkaraniwang aklatan . Ang sabi nga ng ulat, sa halip na maubos ang kaniyang aklat dahil sa polisiya niyang ipamigay ang mga ito para mabasa, dumami pa ang kaniyang koleksiyon dahil sa tulong ng mga taong nagmamalasakit. Mahal ang mga aklat sa Pilipinas (at may kakaiba pa tayong batas na kumukuha ng mataa...

Dito sa Dresden, pinakamarami ang outlets ng McDonalds sa lahat ng mga fastfood. Dahil napaka-accessible nito, halos buwan-buwan ay may pagkakataon akong bumisita. Kung tinatamad magluto, o inabot na ng gutom. O kaya naman, kung, tulad ngayon, naisipan kong basta lumabas at magliwaliw. Ang McDonalds sa Prager Straße sa Dresden. Kung pangglobong presensiya ang pag-uusapan, ang McDonalds naman talaga ang nangunguna at di pa napapantayan. Napasok ng McDo ang halos lahat ng mga bansa, kahit pa yaong mga ayaw sa impluwensiyang Amerikano. Siyempre pa, may mga pagkakaiba sa menu sa iba't-ibang lugar upang bumagay sa mga lokal na tradisyon at panlasa. Sa Pilipinas, halimbawa, may  fried chicken at spaghetti (na matamis din, parang sa Jollibee). Kamakailan lang, sa India, nabalitang may bubuksang isang vegetarian restaurant . Pero kahit may pagkakaiba, mayroon ding mga pagkakatulad. Halimbawa, ang pangunahing pagkakakilanlan nito na Big Mac ay tiyak na nasa lahat halos ng o...

Madalas na itinutumbas ang demokrasya sa kalayaan. Iniisip tuloy ng iba na dahil nasa demokrasya tayo, pwede na nating gawin ang lahat ng gusto nating gawin. Pero hindi ganun. Meron pa ring mga limitasyon. Naaalala ko pa ang pagpapaliwanag dito ng guro ko noon sa UP. Ang mga pamahalaan daw ay mga magulang, at tayo ang mga anak na naglalaro sa bakuran. Ang mga gobyernong mahigpit ay gaya ng mga magulang na hindi pumapayag na maglaro ang kanilang mga anak, anupat pinagbabawalan pa man din silang lumabas ng bahay. Ang demokrasya naman ang katumbas ng mga magulang na hinahayaang maglaro ang kanilang mga anak sa malawak na malawak nilang bakuran.  Pero meron pa ring bakod. Meron pa ring mga limitasyon. Bawal pa ring maglaro sa tabi ng kalsada dahil baka masagasaan. Bawal pa ring maglaro ng apoy o ng matatalim na bagay dahil baka masaktan at makasakit. Ang kalayaan ay may kaakibat na tiwala na magiging responsable pa rin ang pagkilos ng mga binibigyan ng kalayaang iyon.

Ako ang taong hindi lalabas ng bahay kapag hindi kailangan. Minsan pa nga, kahit kailangan e. Kahit pa nanggigilalas ako sa pagtingin sa magagandang tanawin mula sa mga larawan o video, nag-aalangan pa rin akong aktuwal na pumunta sa gayong mga lugar. Sa palagay ko, hindi sulit ang hassle kahit pa gaano kaganda ang lugar. Alam ko... ako na ang boring. ***** Pero kapag nagbyahe naman ako, gusto ko ay talagang nakaplano. Dapat ay nasuri ko na ang lugar, nasipat ang mapa (at ngayon, pati StreetView mula sa Google Maps), alam ko na ang mga bibisitahin, natantiya ko na ang distansiya, alam ko na kung saan liliko at dederecho, kung sino ang kakausapin, at kung magkano ang ilalabas ko mula sa pitaka. Bukod sa stress na dulot ng pagpaplano, nagdudulot din ng stress sa akin kapag may kahit kaunting mga detour mula sa mga plano. Ito ang tinutukoy kong hassle kaya ayokong maglalalabas. Sa paghahangad na maging hassle-free ang biyahe, mas naha-hassle ako.

Ang unang beses na sumabak ako sa isang contest noong high school ay sa isang school qualifiers para sa isang contest sa history. Tig-dalawa bawat year level ang kasali, at kami ng kaklase kong si Paul ang napili. Ang alam ko, biglaan lang iyon; hapon na at nakauwi na ang karamihan, kaya ako napili (dahil wala nang ibang madampot). Siyempre pa, lugi kami sa mga mas nakatatanda; habang dinadaanan pa lang namin ang kasaysayan ng Pilipinas, ang mga nasa ikalawang taon ay nasaklaw na ito at nag-aaral na rin ng sa Asya; ang mga nasa ikatlong taon naman, medyo naiiba, economics ang kinukuha; at ang mga senior, nadaanan na itong lahat at may kaunti na ring alam sa kasaysayan ng daigdig. Akalain mo nga naman. Nag-second place ako sa isang fourth year student. Pero isa lang yata ang kailangan. Kukunin daw akong alternate pero sa paanuman ay hindi na ito natuloy.