Ang opisina namin ay nasa gitna ng Venice Grand Canal Mall sa Taguig.
Sabihin pa, kakaibang ginhawa ang dulot nito. Nasa paligid lang ang lahat ng mga bagay na pwede mong kailanganin. Computer gadget? Mga ilang metro lang, sa itaas. Kape? Meron sa opisina, pero pwede ka ring pumili mula sa iba’t-ibang timpla sa mga tindahan sa ibaba. Aba, katapat pa nga ng lobby ang food court ng mall, na may kasama pang grocery. At, para bang alam na kami ay paaralan, isang National Bookstore; hindi ko alam bakit ito napadpad sa tabi ng pizzeria at grocery sa gitna ng mga kainan, pero pabor sa amin kapag kailangan ng tape, stapler, o marker.
Pero higit pa sa kaalwanan na dala nito, ang Venice Grand Canal Mall ay nagpapaalala sa akin ng tunay na Venezia, na binisita ko na noon nang maraming ulit.
Ang sabi ng mga kaopisina ko, nagmumukha raw tayong kakatwa bilang mga Pilipino dahil sa paggaya, hindi lang sa mga produkto, kundi maging sa mga lugar mula sa ibang bansa. Ang sabi ko naman, mas malala sa atin ang mga Tsino sa pagkopya sa mga magagandang pasyalan.
Pero sa loob-loob ko: E ano naman?
Sa tingin ko, ang may-ari ng mall (na siya ring donor at namesake ng aming Institute) ay talagang napahanga sa Venice nang masilayan niya ito. Kaya siya siguro napakilos na dalhin ito sa Pilipinas, para ma-enjoy din ito ng mga tagarito.
Unang-una na ako, na direktor ngayon ng institusyong ipinangalan sa kaniya. Para bang binigyan ako ng isang regalo: ang palaging paalala na bagamat wala na ako sa makikitid at liku-likong daanan ng Venezia, pwede pa ring dalhin ang saya, pagkamangha, at pananabik na nadama ko sa makailang ulit na paglalagi roon. Oo, pwedeng mapanariwa ito: araw-araw.
Kaya gaya ng maraming mga namamasyal, kinuha ko ang cellphone at kinuha ang katawan sa itaas. Habang naglalakad papunta sa parking, pinakikinggan ko ang malamig na boses ng Pilipinong gondolier, habang umaawit sa Italyano.
Maganda ang Venice, kahit pa nasa Pilipinas. Pwede pa ring mamangha, huminto, at magpahalaga.
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento