sabi nila, mali daw talaga ang timing ng pagpunta namin sa Baguio kamakailan. kung sa Maynila nga raw e napakalamig, sa Baguio pa kaya.
at may punto naman sila. kung ginaw lang ang pag-uusapan ay wala na yatang tatalo sa Baguio, lalo na kapag Enero o Pebrero. nanunuuot sa buto ang lamig ng hangin mula sa bukas na mga bintana ng taxi sa kabila ng tatlong suson ng jackets at sweatshirts. kulang na lang ay magyelo ang luha mula sa napuwing mong mata.
hindi naman nagtagal ang lakad na iyon. matapos ang 24 oras ay muli na kaming lulan ng bus pauwi sa Cubao.
hindi ko akalain na, matapos dumayo pa sa Baguio, sa Maynila ko pa pala mararanasan ang higit na paglamig.
nakailang missed call din siya kanina pa. hindi ko namamalayan dahil pipi ang cellphone ko; ayoko sanang magpaistorbo. matapos ang 30 minuto ay napansin kong nakatatlong message na siya, nagtatanong, nagtataka. nagsusumamo kung pwede ba akong abalahin.
nagreply ako, naiintriga sa mga tanong niya. kesyo may sinabi daw ba si kuwan sa akin. kesyo may kailangan daw akong malaman. isinaisantabi ko ang isang tambak na papeles na dapat iwasto upang magpakuwento. at iyon nga. narinig ko ang (di) inaasahan.
may problema sila.
ilang oras pa ang lumipas bago siya naman ang magtext. papahiga na ako nang mag-alburoto sa pag-vibrate ang cellphone ko. nangumusta muna, siyempre. nagtanong - gaya rin ng nauna sa kanya - kung may nasabi na ang isa. nang sabihin kong wala, bumuhos ang tunay na sanhi. bumulaga ang nakakagulat na dahilan. alam mo na iyon nga, subalit ayaw mong maniwala.
nanlamig siya.
pabagsak kong isinandig ang ulo ko sa unan.
ilarawan sa isip si Da Vinci habang nagmamasid sa pagsunog sa Mona Lisa, o si Michelangelo sa pagguho ng kisame ng Sistine. subukang isipin si Tolentino na nakamasid habang nilalagare ang tanso ng Oblation para ipa-kilo, sabihin nating ng mga bakal boys. nakapanghihinayang. masakit. mahirap tanggapin na ang isang bagay na inarkitekto mo para maitayo, isang obra na sinikap mong idibuho, ay mawawala ng gayon na lamang.
and all because of that stupid falling out of love.
at may punto naman sila. kung ginaw lang ang pag-uusapan ay wala na yatang tatalo sa Baguio, lalo na kapag Enero o Pebrero. nanunuuot sa buto ang lamig ng hangin mula sa bukas na mga bintana ng taxi sa kabila ng tatlong suson ng jackets at sweatshirts. kulang na lang ay magyelo ang luha mula sa napuwing mong mata.
hindi naman nagtagal ang lakad na iyon. matapos ang 24 oras ay muli na kaming lulan ng bus pauwi sa Cubao.
hindi ko akalain na, matapos dumayo pa sa Baguio, sa Maynila ko pa pala mararanasan ang higit na paglamig.
nakailang missed call din siya kanina pa. hindi ko namamalayan dahil pipi ang cellphone ko; ayoko sanang magpaistorbo. matapos ang 30 minuto ay napansin kong nakatatlong message na siya, nagtatanong, nagtataka. nagsusumamo kung pwede ba akong abalahin.
nagreply ako, naiintriga sa mga tanong niya. kesyo may sinabi daw ba si kuwan sa akin. kesyo may kailangan daw akong malaman. isinaisantabi ko ang isang tambak na papeles na dapat iwasto upang magpakuwento. at iyon nga. narinig ko ang (di) inaasahan.
may problema sila.
ilang oras pa ang lumipas bago siya naman ang magtext. papahiga na ako nang mag-alburoto sa pag-vibrate ang cellphone ko. nangumusta muna, siyempre. nagtanong - gaya rin ng nauna sa kanya - kung may nasabi na ang isa. nang sabihin kong wala, bumuhos ang tunay na sanhi. bumulaga ang nakakagulat na dahilan. alam mo na iyon nga, subalit ayaw mong maniwala.
nanlamig siya.
pabagsak kong isinandig ang ulo ko sa unan.
ilarawan sa isip si Da Vinci habang nagmamasid sa pagsunog sa Mona Lisa, o si Michelangelo sa pagguho ng kisame ng Sistine. subukang isipin si Tolentino na nakamasid habang nilalagare ang tanso ng Oblation para ipa-kilo, sabihin nating ng mga bakal boys. nakapanghihinayang. masakit. mahirap tanggapin na ang isang bagay na inarkitekto mo para maitayo, isang obra na sinikap mong idibuho, ay mawawala ng gayon na lamang.
and all because of that stupid falling out of love.
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento