tungkol sa kung saan saan

O pag-ibig na labis ang kapangyarihan Sampung mag-aama'y iyong nasasaklaw! Kapag ikaw ay nasok sa puso ninuman Hahamakin ang lahat masunod ka lamang mula iyan sa Florante at Laura ni Balagtas. kung tama ang pagkakaalala ko, iyon ang parte kung saan inilalahad ni Adonis ang kanyang kuwento kay Laura: kung paanong ang kanyang malupit na amang Moro ay umagaw sa kanyang kasintahang si Flerida. pero sa NIP, ang unang dalawang salita ay pinagsasama tuwing Pebrero para sa isa sa pinakamasayang event na isinasagawa ng UP Physics Association (UPPA), and org na pinanggalingan ko. ang UPPAg-ibig ay isinasagawa taun-taon. dito sa aktibidad na ito, isang pares na lalaki at babae (well, so far puro pa naman sila lalaki at babae) ang kunwang ikinakasal ng isang kunwang pari. kumpleto ang seremonya at reception; may wedding singer pa nga at reception. sa UPPAg-ibig naikasal sina phoebe at christian alis; sina alnon at jan; at nitong nakaraang taon, si felix at si mikki. siyempre pa, lagin...

nagkaroon ako muli ng pagkakataong makausap nang sarilinan ang mga pinakamalalapit na tao sa akin sa NIP. may kung anong pumasok sa utak ni ekkay. kung boredom man o depression ay hindi ko alam. basta ang alam ko, nitong weekend ay namili siya ng pagkarami-raming aklat ("hindi basta-basta na mga books," ayon sa kaniya) at sandamakmak na dvd. makailang ulit na niya akong pinipilit na manood ng slumdog millionaire (kahit pa sinabi ko nang binasa ko na ang synopsis sa wikipedia). nawala ang antok ko sa mga kalahating oras naming daldalan tungkol sa nasabing pelikula at sa mga aklat ni malcolm gladwell. ako? wala namang kakaiba sa buhay ko ngayon. sa kawalan ng maikukuwento ay napagdiskitahan na lang namin ang mga estudyante ko sa recit, hayun at nagmamadali sa pagsagot sa mga problems galing sa university physics. saka namin naisip: napakahirap nga naman ang maging estudyante sa kolehiyo. hindi na namin mawari kung paano namin nilagpasan ang 18 units ng math, physics...

isa lang ako sa mga regular cast; napapalitan linggo-linggo ang mga kasama, lalo na ang mga bata. pero pagkatapos ng seminar, tiyak na ang eksena: paglabas ng instru ay maghihintayan na iyan sa pool side at sabay-sabay lalakad ang grupo ni sir chris para magkape sa cordillera coffee sa vargas museum. sumuweldo na kaming lahat, nabili na at na-reimburse ang lahat ng kailangan, pero hindi pa nauubos hanggang ngayon ang pera mula sa research project ni sir chris. kahit pa may isang papel na itong nailabas (at dalawa pa ang nakahanay at nirereview ngayon), hindi pa rin tapos ang proyekto kapag hindi pa nauubos ang pera. kaya hayun, bilang bonus para sa masisipag na mga mananaliksik (kami yun!), may libreng kape ang buong grupo pagkatapos ng seminar kapag lunes. iniipon ni irene ang mga resibo; magpapatuloy ang grasya hanggat hindi pa umaabot ng limampung libong piso (spelled out para mas ma-emphasize!) ang bayarin namin sa vargas. sa pangunguna ng "alpha male", si sir chris m...

walang masyadong pumunta. ni hindi napuno ang mga upuang inihanda. tama lang ang pagkain. pero hindi naman talaga isang kabiguan ang naganap na NIP alumni homecoming kanina. kung tutuusin, hindi pa naman talaga established ang alumni base ng NIP. siguro hanggang noong unang bahagi ng 1990's, paisa-isa pa lang naman talaga ang nagtatapos na mga BS Physics at BS Applied Physics. 2000 na nang magsimulang dumami ang mga nagtatapos. sa pagtaya ngayon ng NIP, ito'y nasa 30 bawat taon - bukod pa sa 11 MS at mangilan-ngilan ding PhD. siyempre, dahil bulto ng mga NIP alumni ay mga bata pa, hindi pa maaasahan na makapagbigay ito ng tulong sa institute. karamihan sa mga ito, kapag hindi nagtuloy sa graduate school ng NIP, mga nasa labas at nagtatrabaho. bilang IT specialist, bilang product o testing engineer, bilang taga-index ng mga scientific paper. hindi pa naman maaasahan na nakaakyat na sa corporate ladder nang gayon kaaga ang mga ito. kaya hindi rin maaasahan na makakapunta s...

nag-iisa (pa lang) ang pamangkin ko. si mikyla deanne besenio ay tumuntong ng dalawang taon noong ika-5 ng nobyembre. sa loob ng mahigit na dalawang taon ng pagsubaybay ko (namin) sa paglaki ni kyla (lumaki talaga siya; di nagmana sa side namin), maraming bagay sa buhay ang naituro namin sa kanya, at niya sa amin. halimbawa, gaya rin ng iba pang bata, lumaki si kyla na jollibee ang bukambibig. makita lang ang mukha ni jollibee (kahit sa tissue) ay tumatalon na siya sa kaligayahan. ang "bee" na naging "abee" at ngayon ay "jabee" ang request niya tuwing manggagaling kami sa pagdalo sa aming pulong tuwing linggo; natatanaw kasi mula sa kotse ang jollibee bago kami pumasok sa aming kalsada. at bilang mabait at mapagmahal na uncle, ako ang laging taya kapag humirit na ng "jabee" si bunso. ang masakit, kapag nanlibre si uncle ay damay si mommy, daddy, auntie, lolo at lola. mas mahal pa ang kinakain ng mga lampas ng 2 taon ("bu...

ang naabutan kong ginebra (gordon's pa yata sila noon) ay ang champion team na binubuo nina bal david, marlou aquino, noli locsin, atbp. coach pa noon si living legend sonny jaworski. medyo boxing-ball (sa halip na basketball) pa rin ang labanan, pero hindi na masyadong matindi gaya noong kasikatan ni jawo. ilang ulit din kaming binabadtrip ni papa sa mga do-or-die games. kapag lamang ang kalaban at ilang segundo na lang, pinapatay namin ang tv, para marinig, matapos ang ilang segundo, ang sigawan ng mga kapitbahay. hayun, slow-mo na lang ng mga half-court shots na pumasok mula kay the flash ang naabutan namin. muli akong naakit sa koponan nang taglayin nila ang pangalang "barangay", at iparada nila ang mga bagong mukha na sina eric menk, jayjay helterbrand, at mark caguioa. napamahal din sa akin si coach siot tangquincen na nagpa-back-to-back champions sa kanila. pero agad itong naputol; kasagsagan noon ng kolehiyo; at mahina ang signal ng channel 13. eto ngayon, a...

matagal na akong kinukumbinsi ng halos lahat ng mga kaibigan ko na tumuloy na lang sa dormitoryo o boarding house sa loob ng kampus. iniisa-isa nila ang mga benepisyo, at sa wari ay makatuwiran naman talaga ang pasiyang iyon, bukod pa sa praktikal. sabi pa ni grace noong isang gabi, kapag isinuma ko raw ang lahat ng ibinabayad ko sa pasahe, mas malaki pa ito kaysa sa bayad sa dorm. maluwag, malinis at kumportable naman ang mga kuwarto, iyan ang argumento ni ekkay. tipid sa oras sabi ni tons at sir chris, kaya marami akong magagawang makabuluhang bagay. wala din naman daw pakialamanan ang mga magkakasama sa kuwarto, na tulad ko ring mga faculty at nais magkaroon ng panahon ng katahimikan. wala naman talaga akong tutol sa mga bentahang ito; sa katunayan, kumbinsido ako na totoo ang mga ito. ako, ang walong taon nang nagbibiyahe paroo't-parito sa UP, ang higit na nakaaalam kung gaano kalaking panahon, lakas at salapi ang nagugugol sa araw-araw na paglalakbay. siyempre pa, napakalaki...