Lumaktaw sa pangunahing content

tungkol sa malakas na hangin ngayong gabing nag-iisa

Maliwanag na ang mga tala nang ipasiya kong lumabas sa lungga.



Ngayong bakasyon, ang mga tao sa aming gusali ay nagsiuwian sa kani-kanilang mga kamag-anak. Nababalot ng katahimikan ang paligid, anupat naririnig kong waring umaalingawngaw ang mahihina kong yabag sa mga pasilyo. Ang kumukurap na mga ilaw at ang tunog ng dahan-dahang nagsasarang pinto ay nagpapaalala ng mga tagpo sa mga pelikulang katatakutan.

Nakakainip ang anim na minutong paghihintay ng kasunod na tram. Lalo pa't unti-unti nang nauubos ang mga taong kasabay ko kaninang naghihintay, nakasakay na sa mga tram na papunta sa ibang direksiyon. Nakadaan na ang tram 4. Tram 2. Tram 1. Mabuti na lang at naiwan si kuya na may aso, may nakasabay ako sa pagsakay sa tram 10. Maaga lang siyang bumaba; ako na lang ang naiwang pasahero bago ako bumaba sa Hauptbahnhof. Kung jeep pa ito sa Pilipinas, gumarahe na siguro ito, baka pinalipat pa ako sa kasunod.

Eksaktong apat na tao lang ang nasa sinehan. Maingay ang dalawang Indian, at sobrang tahimik naman ng isa pa na Polako. Mga tango at ngiti ang ipinakipagpalitan namin sa isa't-isa bago tuluyang lumabas.

Eto na. Ang malakas na ihip ng hangin. Para tuloy nagyeyelo ang pakiramdam gayong dapat sana'y limang sentigrado ang temperatura.




Nagmasid ako habang tinatangay nito ang mga papel na baso ng kape na nahulog mula sa isang umaapaw na basurahan. Sa isang mabilis na pasada, naitaboy na nito ang lahat ng kalat, animo'y isang di-nakikitang tagapagwalis.

Sa pagpasok ng hangin sa mga siwang ng aking bonet, lumilikha ito ng isang kakaibang tunog, isang mahinang hugong na tulad ng isang di-mawatasang bulong. Kung hindi pa sumakit ang tainga ko sa ginaw, hindi ko pa siguro iaayos ang takip ko sa ulo, anupat patuloy na makikinig sa mahinang huning iyon.

Ginulo na nito ang aking scarf, pinakaway ang mga puno, halos itulak ako patagilid. Parang batang nakikipaglaro.




Tunay nga, may mga bagay na hindi nakikita ngunit hindi maikakaila.

Hindi ko na kailangang magpalutang-lutang sa dagat, gaya ng bida sa pelikula. Ang buong mundo ay isang malaking museo, na kung saan ang lahat ng mga likha ay pirmado ng Maylalang. Hindi na mahalaga kung hindi Siya nakikita. Gaya ng di-nakikitang hangin, nariyan Siya: nagtatrabaho, nakikipag-usap, nakikipaglaro.

Umaalinsabay Siya sa mabagal na paglalakad ng isang lalakeng nag-iisa ngayong gabi. ●

(Ito ay isinulat matapos mapanood ang pelikulang The Life of Pi.)
Mga etiketa:

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

tungkol sa tagsibol

Nasa rehiyong tropikal ang Pilipinas; sabihin pa, wala ito ng apat na temperate seasons na nararanasan ng mga rehiyong mas malapit sa mga polo. Nagtataka tuloy ako kung bakit kumpleto ang mga salitang Filipino para sa apat na panahong ito: taglamig, tagsibol, tag-araw, at taglagas. Produkto kaya ito ng maagang interaksiyon natin sa mga Europeo? Marahil; pero ang mas nakapagtataka pa rito, aktuwal na lumikha tayo ng mga katumbas na salita, at hindi na lang humiram mula sa Kastila o Ingles (hindi ba't tunog Pinoy na rin naman ang "primavera" ("spring") at "verano" ("summer"), at madali rin namang hiramin ang "winter" o "fall"?). Para lalo pang ilarawan ang punto: may espisipikong salita tayo para sa apat na ito, pero para sa salitang Ingles na "season" mismo, wala tayong espisipikong salitang maitumbas; ang pinakamalapit nang salin ay ang panglahatang "panahon" na ginagamit din natin para sa maraming ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa mga kuwentong itinuturo sa iyo ng pagmamahal sa taong hindi ka/mo mahal

pumili ka ng isang random faculty member sa NIP ngayon at tanungin mo tungkol sa lovelife. siguro 90% of the time makakarinig ka ng kuwentong "unrequited love". yung iba nga, kapuwa faculty member pa ang sangkot sa istorya! at marami ang hindi pa tapos - kasalukuyang nasa ganitong estado. kasama ako sa 90%. kapuwa faculty member din ang sangkot (alam na niya kung sino siya). pero i'm proud to say na sa kaso ko ay tapos na ang (malungkot na) kabanatang iyon ng aking buhay, at kapuwa na kaming maligaya sa aming kani-kaniyang pag-ibig. dahil sa huling nabanggit, sa palagay ko ay may karapatan at kakayahan na ako na magpayo sa mga taong nasa ganitong kalagayan. sa katunayan, napayuhan ko na ang isang tao (kilala na rin niya kung sino siya). ito ang ilan sa mga puntong gusto kong ilahad may kinalaman sa pagmamahal sa isang taong hindi ka mahal: ang sabi nga sa Bible, ang puso ay mandaraya. marami sa atin, kapag na-inlab, ang nag-iisip na "Siya na!" at binubuod ...
11 komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa paglalakad-lakad kapag hapon

Marami akong teaching load  ngayon, pero dahil sa hybrid   na setup  ng unibersidad, nagkaroon ako ng mga pagkakataon para manatili lang sa bahay ng ilang araw bawat linggo. Lalo pa ngayon at nagsisimula pa lang ang mga klase.  Sa nakaraang dalawang linggo, ginugugol ko ang Lunes at Martes na nakaupo sa harap ng computer  para magdaos ng klase, sunud-sunod pasimula ng alas-siyete ng umaga. Ang tig-isa't-kalahating oras na mga klase ay may pagitan lang na labinlimang minuto, sapat lang para sa toilet breaks  at maikling pagkain. Matapos ang lahat ng mga sesyon, gugugol pa ako ng panahon para mai- upload  ang mga video  at iba pang materyal para sa mga klaseng iyon. Matatapos ako nang mga alas-kuwatro ng hapon.  Kapag bumaba na ako mula sa opisina, naghihintay na ang mag-ina ko; sila rin ay nag-klase (ang anak namin ay homeschooled  ng kaniyang ina). Pagbukas ng pinto, bubungad sa amin ang gintong araw ng hapon, tamang-tama lang bago ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »