Lumaktaw sa pangunahing content

tungkol sa maliwanag na buwan

Akalain mo. Nakakasilaw din pala ang buwan.


Walang blinds ang bintana ko sa paanan ng kama. Naisip kong tama lang iyon; kapag umaga na, gigisingin ako ng liwanag ng araw, na di gaya ng alarm clock ay isang panggising na di ko mapapatay.

Pero nitong nakaraang dalawang araw -- madaling-araw -- ginising ako ng liwanag nang alas-kuwatro at alas-singko ng umaga. Hindi, hindi napaaga ang araw; sa katunayan, unti-unti nang umiikli ang tagal ng sikat ng araw sa maghapon ngayong taglagas. Ang sanhi ng liwanag ay ang buong-buong buwan na sumisinag mula sa aking bintana.

Kaya hayun, kahit pupungas-pungas pa, tinangnan ang camera sa kamay at sumampsa sa ibabaw ng heater, nagtangkang kunan ng larawan ang buwan mula sa bintana. Hindi makapokus ang kamera sa "mukha" ng buwan dahil sa repleksiyon mula sa salamin ng bintana. Hindi ko naman mabuksan ang bintana para papasukin ang 7 degrees na lamig mula sa labas.



Magpapasiya na sana akong panandaliang iunat ang kamay sa labas para sa mas malinaw na kuha nang magtago naman sa mga ulap ang animo'y mahinhing dalaga.


Bandang huli, nagmasid na lang ako nang nagmasid habang unti-unting naglalakbay ang mga ulap sa harap ng maliwanag na mukha ng buwan. Papatapos na ang dilim, at gaya ng isang maningning na bituin sa entablado ay waring nagtatago na sa likod ng telon ang Reynang Buwan sa gitna ng lubos na pagkamangha at paghanga ng mga tagapanood na tulad ko. Kahit pa ang "Hanggang sa muli" ay hindi naman sa katagalan, yamang ang maringal na teatro ng kalangitan ay bukas gabi-gabi, gaya ng isang tagahanga ay ninais ko ring kumuha ng isang "huling" sulyap sa bida ng panoorin.

Bagamat hindi ko siya ma-reach (literal), nagpaunlak naman siya. Ito ang pabaon niyang larawan bago ako matulog muli. ●


Mga etiketa:

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

tungkol sa tagsibol

Nasa rehiyong tropikal ang Pilipinas; sabihin pa, wala ito ng apat na temperate seasons na nararanasan ng mga rehiyong mas malapit sa mga polo. Nagtataka tuloy ako kung bakit kumpleto ang mga salitang Filipino para sa apat na panahong ito: taglamig, tagsibol, tag-araw, at taglagas. Produkto kaya ito ng maagang interaksiyon natin sa mga Europeo? Marahil; pero ang mas nakapagtataka pa rito, aktuwal na lumikha tayo ng mga katumbas na salita, at hindi na lang humiram mula sa Kastila o Ingles (hindi ba't tunog Pinoy na rin naman ang "primavera" ("spring") at "verano" ("summer"), at madali rin namang hiramin ang "winter" o "fall"?). Para lalo pang ilarawan ang punto: may espisipikong salita tayo para sa apat na ito, pero para sa salitang Ingles na "season" mismo, wala tayong espisipikong salitang maitumbas; ang pinakamalapit nang salin ay ang panglahatang "panahon" na ginagamit din natin para sa maraming ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa mga kuwentong itinuturo sa iyo ng pagmamahal sa taong hindi ka/mo mahal

pumili ka ng isang random faculty member sa NIP ngayon at tanungin mo tungkol sa lovelife. siguro 90% of the time makakarinig ka ng kuwentong "unrequited love". yung iba nga, kapuwa faculty member pa ang sangkot sa istorya! at marami ang hindi pa tapos - kasalukuyang nasa ganitong estado. kasama ako sa 90%. kapuwa faculty member din ang sangkot (alam na niya kung sino siya). pero i'm proud to say na sa kaso ko ay tapos na ang (malungkot na) kabanatang iyon ng aking buhay, at kapuwa na kaming maligaya sa aming kani-kaniyang pag-ibig. dahil sa huling nabanggit, sa palagay ko ay may karapatan at kakayahan na ako na magpayo sa mga taong nasa ganitong kalagayan. sa katunayan, napayuhan ko na ang isang tao (kilala na rin niya kung sino siya). ito ang ilan sa mga puntong gusto kong ilahad may kinalaman sa pagmamahal sa isang taong hindi ka mahal: ang sabi nga sa Bible, ang puso ay mandaraya. marami sa atin, kapag na-inlab, ang nag-iisip na "Siya na!" at binubuod ...
11 komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa paglalakad-lakad kapag hapon

Marami akong teaching load  ngayon, pero dahil sa hybrid   na setup  ng unibersidad, nagkaroon ako ng mga pagkakataon para manatili lang sa bahay ng ilang araw bawat linggo. Lalo pa ngayon at nagsisimula pa lang ang mga klase.  Sa nakaraang dalawang linggo, ginugugol ko ang Lunes at Martes na nakaupo sa harap ng computer  para magdaos ng klase, sunud-sunod pasimula ng alas-siyete ng umaga. Ang tig-isa't-kalahating oras na mga klase ay may pagitan lang na labinlimang minuto, sapat lang para sa toilet breaks  at maikling pagkain. Matapos ang lahat ng mga sesyon, gugugol pa ako ng panahon para mai- upload  ang mga video  at iba pang materyal para sa mga klaseng iyon. Matatapos ako nang mga alas-kuwatro ng hapon.  Kapag bumaba na ako mula sa opisina, naghihintay na ang mag-ina ko; sila rin ay nag-klase (ang anak namin ay homeschooled  ng kaniyang ina). Pagbukas ng pinto, bubungad sa amin ang gintong araw ng hapon, tamang-tama lang bago ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »