tungkol sa larawan mo sa Facebook

Habang tumitingin sa Facebook, nakita kong muli ang larawan mo.

Dinadala ako nito pabalik mga ilang taon ang kaagahan tungo sa isang lugar at panahon kung kailan ang buhay ay mas simple, mas malinaw, mas mabagal.

Mas simple, at ang kinasasabikan lang natin ay ang bawat hapon nang pancit canton sa tapat o mga gabi ng videoke sa malayo.

Mas malinaw, dahil sabay tayong gumuguhit ng mga plano sa malawak na canvas ng papadilim na langit gamit ang paisa-isang ilaw ng unang mga bituin.

Mas mabagal, dahil ang bawat mensahe ay kailangang ipadala nang personal, at ang lahat ng usapin ay pinag-uusapan.

Noon iyon, noong wala pang Facebook, nang ang bawat "like" ay katumbas ng isang mabigat na apir, nang ang bawat PM ay mga ilang oras na chismisan.

Nang ang larawan mo ay ikaw sa kabuuan, at ang ngiting iyon ay isang malakas na tawa (o, kung minsan, isang mahinang hikbi).

Binalikan ko ang larawan mo sa Facebook at nagpasalamat, dahil kahit papano'y nasusulyapan pa rin kita sa pana-panahon sa pamamagitan nito.

Nag-iwan din ako ng komento, sa pag-asang ipapaalala rin ako nito sa iyo.