Lumaktaw sa pangunahing content

tungkol sa dapat mong gawin pagkatapos ng graduation

ang inyong pagtatapos ay hindi siyang katapusan kundi isang panimula.


cliche. sa tulad kong limang beses nang nagtapos (prep, elementary, high school, BS, at MS), makailang libong ulit ko nang narinig ang mga salitang ito, hindi lamang mula sa mga magulang, graduation guest speakers at mga guro kundi maging sa mga kaklase at ka-batch ko mismo. maraming dahilan kung bakit sinasabi ito ng maraming tao sa maraming iba't-ibang paraan ganitong mga pagkakataon. ito ang ilan sa mga ito.

una, kadalasan na, hindi pa naman talaga tapos ang "paglalakbay" ng isang tao tungo sa akademikong tagumpay sa panahon ng graduation. nang sabihin ito ng teacher ko sa Child Development School, alam niyang papasok pa ako ng Grade 1 sa Marikina Elementary School, at bagamat hindi niya alam kung saan, alam niyang magtatapos pa akong muli sa haiskul (sa dating Marikina Institute of Science and Technology) at kolehiyo (sa UP). baka pinangarap din niyang makita akong magtapos sa MS (na natupad nitong 2006 sa UP) at PhD (matutupad pa lang...sana). kaya sa literal na diwa, simula pa lang talaga ng susunod na level ng pagkatuto pagkatapos ng pagtatapos.

ikalawa, hindi pa naman talaga tapos ang buhay, sa pangkalahatan, sa panahon ng pagtatapos. matapos ka man ng PhD, JD, MD o kung anu-ano pang mataas na titulo na dudugtong at magpapahaba sa pangalan mo sa simula at sa dulo, hindi ka pa naman tapos sa paghinga, paglunok at paglakad. sa katunayan, sa pagtatapos mo, nasa sangkapat (o kalahatian) ka pa lang ng buhay mo, may tatlong kapat (o kalahati) pa ng natitirang yugto ng pagkatuto - sa pagkakataong ito'y batay sa sariling karanasan, ang tinatawag nilang "sa labas ng apat na sulok ng silid-aralan".

ikatlo, ang mga salitang ito ay isang paalaala, isang utos. alam naman natin na ang tendency ng mga tao ay magpahinga pagkatapos marating ang tugatog. kung ipa-plot ang effort versus time, mukha sigurong logistic plot ang makikita, at ang graduation ang pasimula ng plateau. o kaya naman (mas realistic), parang poisson ang itsura: aakyat, at pagdating sa peak (sa graduation time) ay sing-bilis namang bababa. dahil ganito ang talagang nangyayari sa tunay na buhay, kailangan ng mabait na paalala at mahinang tulak: aba hijo/hija, hindi tumitigil ang mundo sa iyong pagtatapos. magpahinga ka kung kailangan, pero huwag kang huminto.





ang huling nabanggit ang siyang pinakamahalagang dahilan kung bakit kailangang ulit-ulitin: ang pagtatapos ay hindi siyang katapusan kundi isang panimula.


ang tunay na mahalaga sa panahon ng graduation ay hindi kung saan ka pupunta kundi kung paano ka pupunta sa kung saan mo man gustong tumungo.
Mga etiketa:

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

tungkol sa tagsibol

Nasa rehiyong tropikal ang Pilipinas; sabihin pa, wala ito ng apat na temperate seasons na nararanasan ng mga rehiyong mas malapit sa mga polo. Nagtataka tuloy ako kung bakit kumpleto ang mga salitang Filipino para sa apat na panahong ito: taglamig, tagsibol, tag-araw, at taglagas. Produkto kaya ito ng maagang interaksiyon natin sa mga Europeo? Marahil; pero ang mas nakapagtataka pa rito, aktuwal na lumikha tayo ng mga katumbas na salita, at hindi na lang humiram mula sa Kastila o Ingles (hindi ba't tunog Pinoy na rin naman ang "primavera" ("spring") at "verano" ("summer"), at madali rin namang hiramin ang "winter" o "fall"?). Para lalo pang ilarawan ang punto: may espisipikong salita tayo para sa apat na ito, pero para sa salitang Ingles na "season" mismo, wala tayong espisipikong salitang maitumbas; ang pinakamalapit nang salin ay ang panglahatang "panahon" na ginagamit din natin para sa maraming ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa mga kuwentong itinuturo sa iyo ng pagmamahal sa taong hindi ka/mo mahal

pumili ka ng isang random faculty member sa NIP ngayon at tanungin mo tungkol sa lovelife. siguro 90% of the time makakarinig ka ng kuwentong "unrequited love". yung iba nga, kapuwa faculty member pa ang sangkot sa istorya! at marami ang hindi pa tapos - kasalukuyang nasa ganitong estado. kasama ako sa 90%. kapuwa faculty member din ang sangkot (alam na niya kung sino siya). pero i'm proud to say na sa kaso ko ay tapos na ang (malungkot na) kabanatang iyon ng aking buhay, at kapuwa na kaming maligaya sa aming kani-kaniyang pag-ibig. dahil sa huling nabanggit, sa palagay ko ay may karapatan at kakayahan na ako na magpayo sa mga taong nasa ganitong kalagayan. sa katunayan, napayuhan ko na ang isang tao (kilala na rin niya kung sino siya). ito ang ilan sa mga puntong gusto kong ilahad may kinalaman sa pagmamahal sa isang taong hindi ka mahal: ang sabi nga sa Bible, ang puso ay mandaraya. marami sa atin, kapag na-inlab, ang nag-iisip na "Siya na!" at binubuod ...
11 komento
Ituloy ang pagbabasa »

tungkol sa paglalakad-lakad kapag hapon

Marami akong teaching load  ngayon, pero dahil sa hybrid   na setup  ng unibersidad, nagkaroon ako ng mga pagkakataon para manatili lang sa bahay ng ilang araw bawat linggo. Lalo pa ngayon at nagsisimula pa lang ang mga klase.  Sa nakaraang dalawang linggo, ginugugol ko ang Lunes at Martes na nakaupo sa harap ng computer  para magdaos ng klase, sunud-sunod pasimula ng alas-siyete ng umaga. Ang tig-isa't-kalahating oras na mga klase ay may pagitan lang na labinlimang minuto, sapat lang para sa toilet breaks  at maikling pagkain. Matapos ang lahat ng mga sesyon, gugugol pa ako ng panahon para mai- upload  ang mga video  at iba pang materyal para sa mga klaseng iyon. Matatapos ako nang mga alas-kuwatro ng hapon.  Kapag bumaba na ako mula sa opisina, naghihintay na ang mag-ina ko; sila rin ay nag-klase (ang anak namin ay homeschooled  ng kaniyang ina). Pagbukas ng pinto, bubungad sa amin ang gintong araw ng hapon, tamang-tama lang bago ...
Mag-post ng isang Komento
Ituloy ang pagbabasa »